เราคิดว่า

บางทีการที่เราเกิดมาเพื่อเรียนรู้

มันก็เจ็บปวดอยู่ไม่น้อย

ความรักที่เราทุ่มลงไป

รู้นานแล้วว่าไม่เคยได้กลับมา

เราไม่เคยคิดทวงถาม

แต่ก็เอาไปอย่างไม่รู้สำนึก

สิ่งดีดีที่เค้าได้รับ

แท้จริงแล้วมันเริ่มต้นที่ใคร

ถ้าไม่ใช่เรา

เหนื่อยใจที่ได้รู้จักเธอ

เสียใจที่ เธอ ทิ้งกัน

เพื่อความสุขของตัวเอง

ดีละ

ฉันจะทำเพื่อความสุขของฉันบ้าง

หวังว่าเธอคงไม่ว่าอะไร

จะดีกับเธอให้น้อยลง

- - -

เรียนอักษรแล้วทำงานอะไรได้บ้างพ่อ ?

ได้สิ ทำได้ตั้งหลายอย่าง งานที่เกี่ยวกับภาษาทั้งหมดน่ะ

ความฝัน

จุดมุ่งหมายของฉัน

ก่อกำเนิดขึ้นในวันนั้น

ฉันอยากเป็นนักศึกษาคณะอักษรศาสตร์

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะเรียนเอกอังกฤษ

เส้นทางในวันนี้

แม้ตื่นขึ้นมาจะพบว่า ตัวเองได้เรียนอักษร

แต่ก็ยังหวั่นๆ อยู่ว่า ฉันคงไม่ได้เรียนเอกอังกฤษอย่างที่หวัง

ผู้คนที่เดินมาทางเดียวกันเริ่มฉายแวว

พวกเค้าไม่มีใคร ธรรมดา อย่างฉัน

วันคืนที่เค้าใช้จ่าย ส่วนใหญ่เคยไปต่างประเทศกันมาแล้ว

ถึงฉันไม่ได้ไป ก็สู้ได้

เพียงแต่ว่า ฉันยังมีอะไรที่แตกต่างอีกมาก

ผลสอบที่วัดจาก การอ่าน และการเขียนของฉัน

มันแย่กว่าเดิมมาก

ฉันเริ่มทำใจตั้งแต่วันนี้

ฉันยังไม่อยากเสียใจไปมากกว่านี้

ย้อนกลับไปวันนึง ในห้องเรียน

ที่ฉันได้รับรู้คะแนนกลางภาควิชาอังกฤษ

อีกสองวันต่อมา

อาจารย์ในชั้นวิชาเกาหลีชม ว่าฉันพูดเกาหลีได้ดีมาก

ขณะที่วิชาที่ฉันชื่นชอบ ทำลายความตั้งใจฉัน

อีกวิชาที่มีความหมายสำหรับฉันไม่แพ้กัน

กลับก่อตัว สะสมคะแนนความชอบมาเรื่อยๆ

ภาษาเกาหลีเป็นภาษาใหม่

แล้วฉันมันก็เป็นประเภทที่ชอบแตกต่าง

ชอบเป็นบุคคลหายาก มีคุณค่าซะเหลือเกิน

ความจริงกับความฝันของฉัน

มันคนละทาง

แต่ไม่ว่ามันจะเดินไปทางไหน

ฉันก็มีความสุขเสมอ

เพราะชีวิตคนเรามันสั้นนัก

ในที่สุด ชุมชนไดอารีฮับก็ล่ม...

ล่มเพราะคนใน

เพราะคนที่สร้างมันเองมากับมือ

นี่หรือที่เรียกว่ารัก

ใครว่ายังไงเราไม่รู้

ฮันท์ไปแล้ว

เราเอง ยังไม่แน่ใจว่าจะอยู่ต่อดีหรือไม่

ไม่ได้เป็นคนทำเวบ

ยังเจ็บได้ขนาดนี้

เงินมันทำให้คนเปลี่ยนไปได้ จริงจริง

. . .